This is an article from the Thai magazine Koosang Koosom
 
Translation by Miss Gabrielle Marlaina Cornelius and send by Nick Jansen, both living in Chiangmai Thailand.

Het artikel is van oorsprong in het Thais geschreven. Bert Gringhuis vertaalde dit artikel van Engels naar Nederlands.

 Het staat het iedereen vrij om dit artikel over te nemen en te verspreiden.
 

13 Thaise vrouwen in de gevangenis van Guangzhou

Guangzhou (voormalige Nederlandse naam Kanton) heeft altijd bekend gestaan als de “city of gymnastics”. De officiële naam is “Guangzhou”, omdat het zo wordt genoemd door de lokale bevolking. Het is de hoofdstad van de provincie Guangdong en ligt aan de Zuid-Chinese Zee, dichtbij Hong Kong en Macau. Het is de toegangspoort naar Zuidoost-Azië.

Guangzhou is altijd welvarend geweest. Het was een belangrijke zeehaven, die China met de rest van de wereld verbond tijdens de periode van de Zijderoute en is nog steeds één van de drie belangrijkste zeehavens in China. Vanuit Guangzhou worden vele producten geëxporteerd en is een belangrijk zakencentrum. De stad heeft moderne communicatie-middelen, een internationaal vliegveld en een ondergronds metrosysteem. Het is een drukke miljoenenstad met volop toeristische attracties zoals historische gebouwen, natuurschoon, amusement en staat bekend voor haar unieke Chinese keuken. Een Chinese zegswijze: “De bevolking van Guangzhou eet alles dat vliegt behalve vliegtuigen en alles wat vier poten heeft behalve tafels en stoelen”.

Tragedie

Guangzhou is een erg levendige stad en is een populaire bestemming voor toeristen. Maar voor 13 Thaise vrouwen is Guangzhou een droevige plaats, want de tragedie, die zij meemaken is niet iets, dat zij hadden verwacht. De meesten van de vrouwen zijn in de twintig jaar, geen van hen is de 40 jaar gepasseerd. Sommigen komen uit de Isaan (Noordoost Thailand), sommigen uit de provincie Samut Prakan. Eén van hen is pas 22 jaar en heeft onlangs een schoonheidssalon in Pattaya geopend; zij had een relatie met een jonge zwarte man. Er is een ook vrouw uit Aranyaprathet van 32 jaar, die een relatie had met een zwarte man, waarmee zij naar het buitenland reisde. Hij beloofde haar, dat zij zouden gaan trouwen zodra zij terugkwamen in Thailand.

Een andere vrouw is 33 jaar uit Bangkok, afgestudeerd als accountant, die in haar vrije tijd op Internet surfde. Weer een andere vrouw van 35 jaar komt uit Ubon Ratchathani, die een baan kreeg aangeboden in Maleisië. Zij ging samenwonen met een Fillipino, ging voor “zaken”naar Macau en haar trip eindige op het vliegveld Zhuhai airport. Het lot van al deze vrouwen ligt nu in handen van de vrouwengevangenis in Guangzhou, de rechtbank aldaar heeft 13 Thaise vrouwen ter dood veroordeeld.

‘Last hope’

Koosangkoosom Magazine werd door het Thaise Consulaat uitgenodigd mee te doen in het project “Last Hope”. Men reisde naar China om de Thaise vrouwen te bezoeken, die in Guangzhou, in de Chinese Republiek in de periode 19-21st of Juli, 2010 ter dood zijn veroordeeld. Het doel van het project is om naaste familieleden , in totaal 10 personen uit Thailand en 1 persoon uit Canada de gevangenen te laten bezoeken. Dit werd mogelijk door de samenwerking van de Division of Protection and Care of Thai Interests Abroad (Organisatie voor Bescherming en Zorg van Thais in het buitenland) en de leiding van de vrouwengevangenis in de provincie Guangdong. Het Thaise consulaat in Guangzhou werkt ook mee aan dit project. Onderdeel van het project is ook om een Thaise monnik met de gevangen vrouwen te laten bidden. Koosangkoosom Magazine is verantwoordelijk voor de publicatie naar de Thaise bevolking en heel de wereld, dat:

“Deze 13 gevangenen zijn allen beschuldigd van overtredingen in verband met illegale drugs. De Thaise bevolking moet zich er van bewust zijn, dat dit soort overtredingen zeer harde strafmaatregelen in China tot gevolg hebben. Zelfs op het invoeren van 50 gram heroïne in China staat de doodstraf. Daarom, vertrouw niemand, die je wil verleiden om drugs naar China te brengen met de mededeling, dat als je gepakt wordt, de straf zeer licht is. Wees niet zo stom om dat risico te nemen.

Koosangkoosom Magazine heeft mij de opdracht gegeven verslag te doen van dit “Last Hope” project, zodat de situatie aan het publiek kan worden geopenbaard. Ook wordt onze lezers gevraagd het nieuws zo veel mogelijk te verspreiden, zodat de Thaise bevolking niet ook rouwende “slachtoffers” worden zoals deze 13 vrouwen.

Mango’s

Op Suvarnabhumi Airport wond een moeder van één van de gevangenen zich nogal op toen haar gevraagd werd de “sticky rice and fried pork” uit haar handbagage te verwijderen. Zij werd gewaarschuwd, dat invoer van fruit en vlees in China niet is toegestaan. Toen zij op Baiyun Airport in Guangzhou aankwamen, werden haar tassen gecontroleerd en men vond nog enkele mango’s. Gelukkig voor haar werd zij niet beboet, de mango’s werden wel in beslag genomen en het was een hele toestand voor een vrouw, die nog nooit een vliegreis had gemaakt. Haar geïnterneerde dochter, wachtend op uitvoering van de doodstraf, krijgt dus niet haar favoriete Thai food tot groot verdriet van haar moeder. Maar niemand lijdt meer dan deze gevangene:“Ik ben opgesloten in de gevangenis van Guangzhou en heb mijn familie lange tijd niet gezien. Aan het eind van nog een korte periode wacht de dood voor mij. Niets is gruwelijker voor een mens om dit te moeten ondergaan.”

Haar moeder vertelde mij, dat zij nooit een aanwijzing heeft gekregen, dat haar dochter zich met drugs had ingelaten. Zij studeerde aan de universiteit af als accountant en had een goede baan bij een firma in Bangkok. Wat haar echter was opgevallen was de interesse van haar dochter voor Internet. Op een dag vertelde zij haar moeder, dat zij een buitenlandse donker-getinte man had leren kennen. De man had een relatief gemakkelijk baantje voor haar, zoiets als een secretaresse of een persoonlijk assistent om zaken te doen in andere provincies. Haar moeder vroeg haar de man aan haar voor te stellen, maar de dochter weigerde dat. En het volgende, dat zij te weten kwam, was dat de dochter was verdwenen. Later kreeg de moeder een telefoontje van haar dochter, die vertelde in de provincie Chumphon te zijn.

Dochter gearresteerd

Een paar dagen later belde haar dochter om te vertellen, dat zij in het zuiden van Thailand was en daarna kreeg zij op een avond weer een telefoontje met de mededeling, dat zij nu in New Delhi was. Haar moeder maakte zich zorgen om haar dochters verblijf in India. Zij vroeg haar dochter wat zij in India deed, maar kreeg slechts als antwoord, dat de dochter niet wist wat de man aan het doen was. De volgende dag was de dochter in Mumbai.

Er ging wat tijd overheen en de moeder maakte zich steeds meer zorgen over haar dochter, niet wetend met wie zij in het buitenland was. Tenslotte belde haar dochter om te zeggen: “Ik ben nu in China en ik ben over een paar dagen weer thuis”. En dat was het laatste wat zij van haar dochter hoorde. Nu vertelt de moeder aan mij met een zachte stem: “Ik denk, dat zij al gearresteerd was toen zij mij belde, maar dat niet aan mij durfde te vertellen”. Na een dag of 10 kreeg zij bericht van het Ministerie van Buitenlandse Zaken, waarin stond, dat haar dochter gearresteerd was in China in verband met een drugs-gerelateerde beschuldiging, dat zij daarop was veroordeeld tot de doodstraf en dat zij momenteel gevangen zat in Guangzhou.

Via de informatie, die ik van deze moeder kreeg over de reisjes van haar dochter, ben ik van officiële Thaise zijde meer te weten gekomen over de “drugsroute”, dat enig inzicht geeft in het transport en verkoop van illegale drugs. Heroïne komt uit Afghanistan, waar het wordt geproduceerd, dan wordt het verpakt in Pakistan en gaat dan naar India, waar het geheel wordt georganiseerd. Hieruit blijkt de reden waarom deze vrouw werd misleid om naar India te gaan. Guangzhou staat bekend als een havenstad, een heel oud handelscentrum, dat heel snel is gegroeid. De bevolking van meer dan 10 miljoen inwoners was gewend aan het communistische regime, maar veranderde van levensstijl naar hedendaagse begrippen zoals competitiedrang en een overvloed aan materiële welvaart. De drugsroute eindigt in Guangzhou, waar het gebruik van drugs tot de grote problemen behoort.

IJdele hoop

Deze 13 Thaise vrouwen zijn dus de slachtoffers van deze internationale drugstransporten. De hoop van deze 13 vrouwen, in feite van de hele wereld, is het idee van vrijlating, maar het is voor deze 13 vrouwen waarschijnlijk een ijdele hoop. Hun levens zal vrijwel zeker niet worden gespaard en de laatste hoop is dan de kans om hun naaste geliefden nog eenmaal te ontmoeten. Deze hoop wordt gelukkig realiteit.

Op maandagmorgen 20 juli 2010 werd de deur van de vrouwengevangenis in Guangdong geopend voor een groep Thaise burgers, voornamelijk bestaande uit familie van de 13 gevangen Thaise vrouwen. Verder bestond de groep uit een Boeddhistische monnik, Dusati Metangkuro, functionarissen van het Royal Thai Consulate in Guangzhou, onder leiding van Mr. Prasom Fangthong, de vice-consul en Ms. Maturapotjana Ittarong, de Directeur-Generaal, persvertegenwoordigers zoals ikzelf en een verslaggever van de krant Thai Rut.

Strikte regels

De gevangenis werd vertegenwoordigd door Mr. Loh Gua van het Ministerie voor Politieke Zaken en de directie van de gevangenis. Gevangenispersoneel opende de vergaderzaal voor een bijeenkomst waar wederzijds informatie werd uitgewisseld. Dit leidde tot de wetenschap, dat camera’s, mobiele telefoons of enig andere vorm van communicatie, waarmee foto’s of geluidsopnamen konden worden gemaakt niet toegestaan waren op het gehele gevangenisterrein.

Het werd persvertegenwoordigers verboden met de gevangenen te spreken, reden waarom de verslaggever van Thai Rut en ik gedurende het gehele verblijf in de gevangenis nauwgezet in de gaten werden gehouden. De monnik die ons vergezelde werd gevraagd andere kleren over zijn monniksgewaad aan te trekken, waarna hij gelegenheid kreeg 4 minuten met de vrouwen te praten. (Vergeet niet, dat China een communistisch regime heeft) Gedurende het hele bezoek werden de strikte regels van de gevangenis in acht genomen.

De brandende zon staat hoog aan de hemel, het is broeierig en heet weer in Guangzhou als we door de gevangenispoort naar binnen gaan. Hoewel ik wist, dat wij slechts voor een korte tijd daarbinnen zouden zijn, geeft de hitte en de hevige emoties mij het gevoel, dat de gevangenis geen plaats is voor onschuldige mensen, want het is de meest grimmige plek waar iemand kan zijn. We werden begeleid naar de vergaderzaal en zagen een aantal Chinese gevangenen op het toneel bezig met gymnastische oefeningen. Uit hun bewegingen en voorkomen leken het mij professionele atleten. (Toen ik dat terug was in Thailand en dit aan mijn kinderen vertelde, suggereerden zij, dat de atleten mogelijk waren ingehuurd voor een voorstelling. Je kunt niet weten)

Het personeel bracht de familie van de gevangenen naar een soort wachtkamer, terwijl de gevangenen in een andere ruimte op een rij stoelen plaatsnamen. Zij konden na toestemming van het gevangenispersoneel eerst spreken met de Thaise ambtenaren waaronder de Directeur-Generaal. Daarna kreeg de Boeddhistische monnik 4 minuten voor een Boeddhistische preek voor de 13 vrouwen en ik zat er stilletjes bij om slechts waar te nemen, want ik mocht niet met de gevangenen spreken.

Doodstraf

De gevangenen droegen bleekgroene hemden en lichtblauwe broeken met sokken en Chinese schoenen. Hun haar was kort afgeknipt, sommigen glimlachten, sommigen droegen een bril. Het leken meer studenten aan een universiteit in een uniform dan ter dood veroordeelde gevangenen. Dit waren dus de vrouwen, die een misdaad hadden begaan, waar in China de doodstraf op staat. Ik kon alleen maar denken wat een hartzeer het mij zou bezorgen als het mijn kind was, die daar zat.

De Directeur-generaal, Ms. Maturapotjana Ittarong, begroette de vrouwen met: “Jullie zien er wel doorvoed en mooi uit”, waarop de groep gevangenen een lachbui kregen. : Als jullie je goed gedragen, ben ik er van overtuigd, dat er strafvermindering zal volgen. Het Consulaat heeft namens jullie al een officieel verzoek tot strafvermindering ingediend. Wij doen ons best een goede relatie met de overheid op te bouwen, waarvoor Mr. Prasom al heel veel bezoeken heeft afgelegd. Het eerste goede nieuws, dat ik voor jullie heb, is dat één van de gevangenen al een strafvermindering heeft gekregen. De doodstraf is voor haar veranderd in levenslange gevangenisstraf. Voor alle anderen zullen we ons best blijven doen, dus gedraag je goed want dat maakt je positie gunstiger en dan ben ik er zeker van, dat jullie straffen ook verminderd zullen worden”. Veel van de gevangenen begonnen daarop te huilen en hun tranen liepen over hun wangen.

Monnik

Hierna kon de Boeddhistische monnik 4 minuten met de vrouwen praten en hen van adviezen voorzien. “Ik heb er 4 dagen en 4 nachten over gedaan om van de tempel hier te komen om 4 minuten met jullie te praten. Ik wil jullie er aan herinneren, dat je je leven zo goed als mogelijk moet gebruiken. Jullie hebben weliswaar fouten gemaakt, maar hebben nog steeds leven in het vooruitzicht. Doe jullie best om de tijd, die jullie nog rest zo goed mogelijk te gebruiken. Er zijn 4 dingen, die ik jullie aanraad.:

1. Blijf in goede conditie om te overleven.
2. Accepteer in gedachten de waarheid. Wat ga je doen als dit voorbij is? (Hier begonnen de vrouwen te huilen).
3. Verander jezelf in een beter mens. Dit is de eerste dag van de rest of je leven. Of je nu nog lang of kort zult leven, belangrijk is dat je dat op de juiste manier doet.
4. Probeer je leven anders in te richten.

Weldra zullen jullie je familie te spreken krijgen. Als je iets op je hart hebt, vertel het ze en vraag je familie om hulp het op te lossen. Ik geef jullie gebedsboeken en religieuze voorwerpen. Zij, die de morele principes aanhouden zullen bescherming genieten. Ik hoop, dat jullie allemaal de vrede zullen vinden. Zij gezegend!” Aan het eind van zijn preek staken de gevangenen hun handen omhoog en bedankten hem. De Directeur-Generaal vroeg de gevangenen of zij nog vragen hadden. “Nee. Wij willen onze families zien!”.

Gunst

Dit was hun enige nog resterende hoop en het zou weldra bewaarheid worden. Normaal gesproken hebben ter dood veroordeelden geen bezoekersrechten, hun wordt alleen contact via de telefoon toegestaan met een glazen muur tussen hen en de bezoekers, zodat zij elkaar wel kunnen zien, maar geen fysiek contact kunnen hebben. Terwijl zij een afschuwelijk lot ondergaan, hebben deze vrouwen een beetje geluk. De Chinese autoriteiten verlenen hen een speciale gunst. Omdat de familieleden zo ver gereisd hadden werd fysiek contact nu toegestaan en konden zij een poosje met de gevangenen praten. (Hoewel vier van de gevangenen geen familie op bezoek had.)

Het beeld van moeders, die hun dochters omhelsden, oudere broers, die de handen van hun jongere zusters vasthielden, ogen vol met tranen, gefluisterde vragen en antwoorden….liefde… betrokkenheid in deze rampzalige periode, ging alle aanwezigen aan het hart. Uitgezonderd de gevangenbewaarders, die onverschillig toekeken, want dit soort beelden zien zij elke dag. De gedachte van “”Hoe zou het zijn als mij dit overkwam? Wat zou ik doen” kwam bij mij op. Hoe kunnen we het lijden stoppen van mensen over de gehele wereld? Hoe kunnen we alle mensen gelijk laten zijn met dezelfde kwaliteit van leven? Niemand zou ooit in een situatie als deze willen terechtkomen.

De gevangenen en hun familieleden wilden nog lang geen afscheid nemen, maar hun 15 minuten gingen erg snel voorbij. Moeders moesten van hun dochters weggetrokken worden. Broers moesten vaarwel zeggen tegen hun jongere zusters, met tranen die over hun wang biggelden.

Volgens de gemaakte afspraak zou dit de enige gelegenheid zijn, dat de gevangenen hun familie zouden zien. Onderhandelingen van de Directeur-Generaal en de goede relatie, die het Consulaat inmiddels had opgebouwd, vermurwden de gevangenisdirectie en de familieleden werd toegestaan hun dochters nog éénmaal te zien. Dus de volgende dag zou nog een bezoek plaatsvinden, een onverwachte zegen voor deze arme gevangenen, wat hartverwarmend was voor alle betrokkenen.

Misleid

Ik had gelegenheid met een oudere broer van een gevangene uit de Isaan te spreken. Hij vertelde mij: “Onze ouders weten hier nog niets van en ik wil ze het ook niet vertellen, want mijn vader raakt gemakkelijk gestrest. Toen ik hier naar toe ging heb ik mijn vader verteld, dat ik het Consulaat zou bezoeken om mijn zuster te spreken, omdat zij in China werkt… Ik ga hard werken om geld naar mijn ouders te sturen en vertel ze dan, dat het van mijn zuster komt. Ik hoop heel erg, dat het Thaise Consulaat succesvol zal zijn met het verzoek tot strafvermindering, want ik geloof, dat mijn zuster en de andere vrouwen misleid werden om hier naar toe te gaan en dat zij niet schuldig zijn. Zij zijn allemaal nog zo jong! Het zijn geen grote criminelen. Ik hoop ook, dat hun goed gedrag in de gevangenis in hun voordeel zal werken en dat mijn zusters straf zal worden verminderd, zodat zij niet hoeft te sterven. Dan kan ik over 10 of 25 jaar hier weer komen om mijn zuster op te halen en naar huis te gaan.”
Thaise gevangenen

Op dit moment wonen er ongeveer 1 miljoen Thais in het buitenland, waarvan er ca. 1.000 in gevangenissen zitten over de gehele wereld. Van deze 1.000 zitten de Thais met de hoogste straffen in de gevangenis van Guangdong . Dat zijn 13 Thaise vrouwen veroordeeld tot de doodstraf. Het “Last Hope” project is de eerste in zijn soort, opgezet om Thaise gevangenen te helpen in buitenlandse gevangenissen. Dit is de eerste missie in dit project en heeft 9 maanden van voorbereiding nodig gehad. Het werd mogelijk gemaakt door het Thaise Consulaat, door de Consul-Generaal Mr. Chak Bunlong, in samenwerking met de Chinese regering. De Thaise Ambassade in Beijing coördineerde de actie onder leiding van Ms. Siriporn Wanawiriya, Ms. Maturapotjana Ittarong, de Directeur-generaal van het Thaise Consulaat in Guangzhou, de Consul-Generaal, Mr. Pitsanu Suwarnachot en Mr. Prasom Fangthong, de plv. Directeur-Generaal van het Consulaat. Van Chinese zijde waren er ambtenaren van het Ministerie van Politieke Zaken en de directeur van de vrouwengevangenis in Guangdong, Mr. Loh Gua, vertegenwoordigd bij de onderhandelingen. Ik sprak met Mr. Loh Gua, die mij vertelde:

“Er zitten op dit moment 39 Thaise burgers in de gevangenis van Guangdong, 12 daarvan zijn mannen, die zitten in de mannengevangenis van Dongguan. Er zijn 27 Thaise vrouwen in de vrouwengevangenis van Guangdong. In Guangzhou zitten in totaal 32 gevangenen, 92 % daarvan zijn veroordeeld in verband met de illegale invoer in China van drugs. De hoogste straf voor deze illegale invoer is de doodstraf. Als de rechtbank hen ter dood veroordeeld zullen zij voor hun misdaad moeten sterven. De rechtbank kan beslissen, dat zij in de gevangenis blijven totdat het vonnis wordt uitgevoerd en als zij goed gedrag vertonen is er een kans, dat hun straf verminderd wordt.”

Mr. Loh Gua vertelde nog meer aan Koosangkoosom Magazine: “De Thaise vrouwen betreft, die door de rechtbank ter dood zijn veroordeeld, zullen in de gevangenis blijven totdat het vonnis wordt uitgevoerd. Zij worden behandeld volgens internationale afspraken, zij krijgen goed te eten, medische verzorging. Doktersbehandeling en krijgen een loon voor het werk dat ze doen. Afgezien hiervan zal de gevangenisleiding voorstellen de doodstraf te veranderen in levenslang, indien de gevangenen zich tijdens het verblijf in de gevangenis goed gedragen en gehoorzamen aan de regels. Zij kunnen dan bovendien minstens 10 jaar “terugverdienen” van hun gevangenisstraf.

Thaise vrouwen

Er zitten op dit moment 27 Thaise vrouwen in de gevangenis, waarvan er 13 ter dood zijn veroordeeld. Dat waren er oorspronkelijk 11, maar we hebben zojuist vernomen, dat er nog 2 vrouwen aan zijn toegevoegd. Tien gevangenen hebben levenslang, 3 zijn veroordeeld tot 15 jaar en 1 is veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. Eén van deze 27 vrouwen heeft aids”.

Het “Last Hope” project is een poging Thaise burgers te helpen, die in een hopeloze situatie zijn terechtgekomen. Ik heb getracht mijn plicht te doen en hun situatie onder de aandacht te brengen en ik hoop, dat dit verhaal een waarschuwing is voor de Thaise bevolking, zodat zij niet meer misleid door allerlei slechte mensen. Ik wil, dat iedereen zich er van bewust is, dat de straf voor illegaal invoeren van drugs de doodstraf is!

Nog beter voor de Thaise bevolking is, dat zij een goed leven hebben, goed eten, een goede opleiding en te streven naar gelijkheid van alle mensen. Als wij dat kunnen bereiken, is er niets dat ons leven kan ruïneren. Wij moeten beginnen met een succesvolle verwachting. Wij moeten hopen, dat de 13 Thaise vrouwen strafvermindering krijgen. Wij moeten hopen, dat de Thaise gemeenschap zich zal verbeteren, want de reden, dat deze 13 Thaise vrouwen in de gevangenis zitten is het zwakke punt in de Thaise maatschappij. En wij moeten de krachten bundelen om Thailand naar dat doel te brengen, zodat wij allen “eat well…live well”

Ik dank alle functionarissen van het Thai Consulate in Guangzhou en Witid Phaowattanasuk and Suwit Suthijiraphan from the Division of Protection and Care of Thai Interests Abroad voor hun medewerking aan dit artikel.

Het artikel is van oorsprong in het Thais geschreven. Het staat het iedereen vrij om dit artikel over te nemen en te verspreiden.
Bert Gringhuis vertaalde dit artikel van Engels naar Nederlands.             Meer verhalen?   Klick hier

13 Thai Women; Prisoners of Guangzhou

This is an article from the Thai magazine Koosang Koosom
 
Translation by Miss Gabrielle Marlaina Cornelius and send by Nick Jansen, both living in Chiangmai Thailand.

Guangzhou has always been well-known as the “city of gymnastics”. It is officially called “Guangzhou”, as that is how it is pronounced by the locals. It is the capital city of Guangdong Province, and is located near the South China Sea, close to Hong Kong and Macau. It is the gateway to Southeast Asia.

Guangzhou has always been prosperous. It was an important seaport that connected China with the rest of the world, since the time of the “Silk Road”, and is still one of the three most important seaports in China. Guangzhou exports the most products, and is the source of every aspect of business. The city has modern communications, an international airport and an underground subway system. It is a bustling city, full of tourist destinations that include historical sites, natural beauty, entertainment, and unique cuisine that brings special attention to the area. There is a Chinese saying: “People from Guangzhou will eat anything that flies; accept for airplanes, and anything with four legs; accept for tables and chairs.”

Guangzhou is an extremely lively city, making it a popular tourist destination and a blissful place to visit. But for 13 Thai women, Guangzhou is a sad place, for the tragedy that they met there was nothing like they expected.

These Thai women are mostly in their twenties; none have yet reached 40. Some are from Isaan (Northeast Thailand), some from Samut Prakan Province. One of them is only 22 years old, had just opened a beauty salon in Pattaya, and was in a relationship with a young black man. There was a girl from Aranyaprathet, who was 32 years of age. She was dating a black man, who took her out of the country and they planned to come back to Thailand and get married; that was what he promised her.

One was a 33 year-old woman with a degree in accounting, residing in Bangkok, who liked to surf the internet in her spare time. One of the women, 35 years old, from Ubon Ratchathani, was offered a job in Malaysia. She went to live with a Fillipino citizen, and was sent to Macau, ending her journey in Zhuhai airport. The fate of these women was placed in the hands of the Women’s Prison of Guangdong Province, in Guangzhou city. The court sentenced these 13 Thai women to death.

Koosangkoosom magazine was invited by the Consulate to join the “Last Hope” project in travelling to Guangzhou to visit these Thai women who have been sentenced to death in Guangzhou, in the Republic of China, between the 19-21st of July, 2010. The projects purpose is to take close relatives of the prisoners, totalling 10 people from Thailand and one person from Canada, to visit the sentenced Thai women. This is possible with the cooperation of the Division of Protection and Care of Thai Interests Abroad, and the administration department of the women’s prison in Guangdong Province. The Thai consulate in Guangzhou city is collaborating this project. Apart from bringing the relatives to visit, the project is bringing a monk to preach peace to these prisoners. Koosangkoosom magazine will be responsible for bringing the press in order to spread the message to Thai people in Thailand and across the world that:

“These 13 prisoners are all charged for offenses related to illegal drugs. The Thai population should be aware that the punishment for drug-related offenses in China is very harsh. Even carrying 50 grams of heroin into China will result in the death penalty. Therefore, do not trust anyone who may want to lure you into trafficking drugs, and may tell you that if you get caught the penalty is light. Do not be foolish enough to take the risk.”

Koosangkoosom magazine has sent me to join the “Last Hope” project, to bring this situation to the awareness of the public, and to ask our readers to spread the word as far as possible, so that Thai people will not become grief-stricken “victims” such as these 13 women.

At Suvarnabhumi Airport, the mother of one of the prisoners from Bangkok was noticeably upset, when asked to remove the sticky rice and fried pork she was carrying in her bag. The officials warned her that taking fruit or meat to Guangzhou is not allowed. Once they arrived at Baiyun Airport in Guangzhou, her bags were examined, and she was quarantined for 2-3 minutes because she still had mangoes in her bag. Luckily she wasn’t fined, although her mangoes were confiscated, to her embarrassment as a woman who had never been on an airplane before. Her imprisoned daughter, waiting to be put to death, now will not receive her favourite food, mangoes, sticky rice and fried pork, to the distress of her mother. But no one is suffering more than this prisoner:

“I’m locked in prison in Guangzhou, and haven’t seen my family in so long. And at the end of the few days remaining in my life, awaits my death. Nothing can be more horrible for a person to endure.”

Her mother told me that there has never been an indication of her daughter being involved in drugs. She graduated from university with a Bachelor’s degree in accounting and had a stable job at a company in Bangkok. However, her mother noticed her interest in using the internet. One day she told her mother that she had gotten to know a foreigner, a dark-skinned man, and that he wanted to employ her in a relatively easy job, similar to that of a secretary or a personal assistant, helping contact businesses in other provinces. Her mother asked her to introduce her to this man but the daughter refused. And the next thing she knew, her daughter was gone. Later she received a phone call from her daughter, telling her she was in Chumphon Province.

A few days later, her daughter called to say she was in the south of Thailand, and one night she received a phone call from her, to let her know that she was in New Delhi. Her mother was concerned to hear that her daughter was in India. When she asked her daughter what she was doing there, her daughter responded that she didn’t know what the man was doing in New Delhi. The next night she was in Mumbai.

As more time passed, her mother was increasingly concerned about her daughter, unaware of who her daughter was with overseas. Finally, her daughter called her to say: “I’m in China. I’ll be home in a few days.” And that was the last time she heard from her daughter.

Now her mother told me with a smooth voice that “I think she had already been caught when she made that phone call but she was too afraid to tell me.”

Another 10 days passed before she received a letter from the Ministry of Foreign Affairs, informing her that her daughter had been arrested in China for a drug related offense, that she had been given the death penalty, and that she was currently imprisoned in Guangzhou.

From the information given by this mother about her daughters travels, I have obtained more information within Thailand from officials related to the “drug trail”. This has brought to light revelations about the transport and sale of illegal drugs. Heroin begins its journey in Afghanistan, where it is produced. It is then packaged in Pakistan, and makes its way to India where it is organised. This information shows us the reason that this woman was tricked into going to India. Guangzhou is known as a port city; an ancient centre of trade that has been growing rapidly. The population of over 10,000 people used to be under socialist rule, but changed their lifestyles to adapt to modern times, with lives full of competition and an abundance of material wealth. The heroin trail ends at Guangzhou, as its use has become one of the great problems of the area.

And these 13 Thai women have now become victims of the international drug trafficking trail.

The hope of these 13 women, in fact the hope of everyone in this world, is the idea of freedom. For these 13 Thai women, this hope is probably very dim. Although their lives will likely not be spared, one remaining hope that is possible is the chance to see their loved ones one last time, and luckily this hope will become reality.

On the morning of Monday 20th July 2010, Guangdong Women’s Prison opened its doors to a group of Thai citizens, comprised mostly of the families of 13 prisoners. Buddhist monk, Dusati Metangkuro, and staff of the Royal Thai Consulate in Guangzhou, lead by Mr. Prasom Fangthong, the vice-consulate, and Ms. Maturapotjana Ittarong, the director-general, were present, along with members of the press, including myself and a reporter from Thai Rut newspaper.

The prison was represented by Mr. Loh Gua from the Department of Political Affairs, the administration department of the prison, and a team of prison officials opened the meeting room for a meeting in which both sides were able to share information. This led to the knowledge that the prison does not allow cameras, mobile phones or any other form of communication device that can take pictures or record audio on the premises.

Members of the press were forbidden to speak to any of the prisoners. Because of this, the reporter from Thai Rut newspaper and I were observed closely by prison guards the entire time we were in the prison. The Buddhist monk who accompanied us was asked to cover his robes with more clothing, and was given only four minutes to speak! (Don’t forget that China is governed by a Communist government). The prison rules were strict and were enforced without exception during the entire visit.

Guangzhou is sweltering hot, and the sun is bright and burning hot from the moment you pass through the large metal doors. Although I knew we would only be in there for a short time, the heat and the heavy emotions made me feel that prison is no place for innocent people, because it is the most grim place one could be. We were escorted through the meeting room, and saw many Chinese prisoners on the stage practicing gymnastics. From their movements and their appearance, they looked to me to be professional athletes (When I told my children about this after returning to Thailand, they suggested that “maybe the prison had hired them to perform…” With more thought, who knows what is possible.)

The prison arranged for the families of the Thai prisoners to wait in a waiting room. The 13 prisoners were taken into another meeting room and placed in a row of chairs, while the prison officials spoke, and they were given an opportunity to speak to Thai officials, including the director-general. The Buddhist monk was given four minutes to share Buddhist teachings with the prisoners, while I sat and silently observed, as I was forbidden to speak with the prisoners.

The prisoners were wearing pale-green shirts and pale-blue pants, with socks and Chinese-style cloth shoes. Their hair had been cut short; some were smiling, some were wearing glasses. They looked more like university students wearing PE uniforms than prisoners sentenced to death.

It was these women that had done a crime that was deserving of death in China…

All I could think was that if this was my child sitting here, my heart would literally break.

The director-general, Ms. Maturapotjana Ittarong, greeted the women saying: “You all look well-fed and beautiful!” bringing a roar of laughter from the prisoners. “If you behave well, I’m sure your sentence will be reduced. The consulate has already submitted a request for sentence reduction on your behalf. We are trying to build good relationships with the officials. Mr. Prasom has been travelling back and forth, trying to build a close relationship. The first piece of good news I have for you is that one of these 13 women has already received a sentence reduction, whereby she will be sentenced to life in prison rather than the death penalty. As for the rest of you, we will continue to try our hardest for you, so please be on your best behaviour, as it will really help your situation and I’m sure your sentences will be reduced also.”

Many of the prisoners began to cry, with tears dripping down their faces.

After that, the Buddhist monk spent 4 minutes advising the women.

“I have travelled from the temple for 4 days and 4 nights to speak to you for 4 minutes, so I want to remind you to use your lives the best way that you can. Although you have made mistakes, you still have days remaining. Do your best with the time you have left. There are 4 things I would like you to do:

Number 1- Keep your bodies strong so that you can survive.

Number 2- Adjust your hearts to accept the truth. What are you going to do from here? (At this point the women started to cry).

Number 3- Make yourself a better person. This is the first day of the rest of your lives. Whether you live for a long time or a short time more, what is important is that you live right.

Number 4- Try to change your life.

Soon you will get to see your families. If something is in your heart, tell your families and ask them to help you deal with it. I will give you prayer books and religious materials. Those who follow the moral principles will have protection. I hope you all find peace. Bless you all.”

At the end of his speech, the prisoners raised their hands and thanked him. The director-general asked the prisoners if they had any questions. “No! We want to see our families!”

This was their only remaining hope, and it was about to come true. Usually prisoners sentenced to death have no visiting rights, and are only allowed contact over the telephone, with a glass screen in between them, allowing them to see each other but preventing them from having any physical contact. In the midst of their horrible fates, these women had found a piece of good luck. The Chinese officials had granted them a special favour, as their families had travelled far to see them, they were allowed to have physical contact and spend time with their families (Although four of the prisoners did not have family come to visit them).

The picture of mothers hugging their daughters, older brothers holding their younger sisters hands, with eyes full to the brim with tears… whispered questions and answers… love… commitment in this time of despair, touched the hearts of all involved. All except the prison guards who must see scenes like this every day, making them indifferent.

The thought that “what if this happened to me? What would I do?” came into my heart. How can we end the suffering of people all over the world? How could we make all people equal and with the same quality of life? No one would ever want to be in this situation…

Neither the prisoners nor their families wanted to be separated… But their 15 minutes went by too fast, and mothers had to be torn away from their children. Older brothers had to say farewell to their younger sisters, with tears dripping down their faces.

According to the arrangements made, this would be the only time these prisoners got to see their families. But the barganing skills of the director-general, combined with the relationships that the Consulate had built, caused the administration of the prison to change their minds and allow the families to visit their daughters one last time. So the next day, these women would get to see their families again; an unexpected blessing for these poor prisoners, which warmed the hearts of all involved.

I had the opportunity to speak to the older brother of one of the prisoners from Isaan. He told me: “Our parents still know nothing about this, and I don’t want to tell them because my father gets easily stressed. When leaving to come here, I told my father that I was coming to the Consulate to visit my sister, as she is working in China… I’m going to work very hard to send money to my parents, and will tell them that my sister is the one who sent the money. I sincerely hope that the Thai Consulates’ request for a sentence reduction will be successful, because I believe that my sister and these other women were tricked to come here, and are not guilty.

They are still so young! They are not big criminals. I also hope that their good behaviour while in prison will be to their benefit, and that my sisters sentence will be reduced, so she will not have to die. Then in 10 years or 25 years time, I will be able to come back, pick up my younger sister, and take her home.”

Currently there are approximately 1 million Thai people living overseas, and about 1,000 Thai citizens in prisons around the world. But of these, the most prisoners and with the toughest sentence are in Guangdong prison. They are 13 Thai women sentenced to the death penalty.

The “Last Hope” project is the first of its kind, designed to help prisoners held in overseas prisons. This is the projects first mission, and took 9 months to organise. This was made possible by the Thai Consulate, by the Consulate General Mr. Chak Bunlong, in co-operation with the Chinese government. The Thai Embassy in Peking co-ordinated this effort, led by Ms. Siriporn Wanawiriya, Ms. Maturapotjana Ittarong, the director-general of the Thai Consulate in Guangzhou, the Consulate General Mr. Pitsanu Suwarnachot, and Mr. Prasom Fangthong, the deputy general of the Consulate. The department of political affairs, and the director of Guangdong women’s prison, Mr. Loh Gua, are representing the Chinese side in negotiations, and spoke to Koosangkoosom magazine, saying:

“There are currently 39 Thai citizens imprisoned in Guangdong, 12 of which are men, being held in Dongguan mens prison. There are 27 Thai women being held in Guangdong womens prison. In Guangzhou city there are 34 prisoners, 92 percent of which have been convicted of trafficking illegal drugs into China. The highest punishment for bringing drugs into Guangdong is the death penalty. If the court sentences them to death, then they must die for their crimes. The court may decide that they need to be imprisoned until their sentence is given, and if they have good behaviour, there is a chance that their sentence may be reduced.”

Mr. Loh Gua revealed more to Koosangkoosom magazine, saying:

“As for the Thai women imprisoned, the court has already sentenced them with the death penalty, and they will remain imprisoned until their sentences are fulfilled. They have received treatment that follows the international treaties, and have freedom under the law. They have received adequate food, health care, doctors treatment, and have been receiving wages for the work they are doing.

Apart from this, if they behave well during their imprisonment, following the prison rules and benefitting others around them, the prison will suggest that their sentences be reduced from the death penalty to life in prison. They may get at least 10 years removed from their prison sentence.

There are currently 27 Thai women imprisoned, 13 of which have been given the death penalty. There were originally 11, but we just received two more women with the death penalty. Ten of these prisoners have been sentenced to life in prison, 3 have been given 15 years, and one has been given 12. One of these 27 women also has aids.”

The “Last Hope” project is an attempt to help Thai people who are stuck in a hopeless situation. I have tried to do my duty and spread the news of this situation, and I hope that this acts as a warning to Thai people, that they will no longer be tricked by bad people in many forms. I want us all to be aware that the penalty for taking illegal drugs into China is the death penalty! But the best solution for this problem is for all Thai people to have full lives, to “live well, eat well, have an education, and to strive for equality.” If we can achieve this, nothing can destroy our lives.

We need to start with unfailing hope. We need to hope that these 13 Thai women imprisoned in Guangzhou will have their sentences reduced. We need to hope that Thai society will improve, because the reason that these 13 Thai women have gotten to this point is the weaknesses in Thai society. And we need to join together to bring Thailand to that goal, that we can all “eat well…live well”

Thank you to all the officials at the Thai Consulate in Guangzhou and to Witid Phaowattanasuk and Suwit Suthijiraphan from the Division of Protection and Care of Thai Interests Abroad.

            Meer verhalen?   Klick hier